" فرياد "

                         يك ابتلاي گنگ،

                                        يك آرميده به پهناي فكر و روح،

                         تبديل كرده است

                                        دل را به معراج نام خود.

                         خاموش لحظه‌ايست

                                       در معبد نظر،

                                             آن دم كه نور چشم او

                                                                    خاموش می‌شود.

                         هوش و حواس و عقل

                                                 با يك تكان مردمك پرواز مي‌كند،

                        برخاک می شوم؛                          

                                   قلبم نمي‌تپد،

                                      احساس من مقابل رويَش چه بي درنگ،

                                           فرياد مي‌‌شود،

                                                      از چشم مي‌‌رود،

                                                                      او آب مي‌شود.

                          روحم اسير چشم او

                                             هوشم به حال مرگ،

                                                                     عقلم درون گور.

                          خاموش لحظه ‌ايست

                                          آن دم كه عشق من

پینوشت۱: این شعر از مونا٬ خواهر عزیزمه!

پینوشت۲: قالبی که میبینید اولین قالب واسه وبمه... به یاد گذشته و به دلیل نبود قالب انتخابش کردم!

می‌نویسم در سومین سالگرد سفر کسی که یادش روشنم می‌دارد...

 سه سال از نبود غم انگیز او گذشت

روی مزار او،

سه بار برگ‌های خزان نشست.

سه سال، مثل آنکه سه روز از غمش گذشت

روز سفید آمد از نو، به سِیر و گشت،

خط دگر نوشت

مانند اینکه:« آنکه تو دانی، نمرده است.»

هرکس به یادش آید، گوید،

سه سال رفت؛ ولیکن فلانی نمرده است.

نه او نمرده! او از نهانخانه‌ی وجود

برپای خاسته است

او از برای زندگی ما

تا بهره‌ ورتر آئیم از آن

دارد هنوز سخنی گرم.

بس فکرهای ویران گلشن شدند از او

مانند آنکه همین آرزوش بود.

پرید از برابر زندان

تا روی بام دیگر آید زنو فرود

زآنجا به رنگ دیگر با ما کند  سخن

سه سال شد...

او، در میان تیره‌ی این خاکهای سرد

هرچند منزوی

کرده‌است درون بسی دل، کنون، مقر

نه، او نمرده است.

آنکه دلی زنده می‌کند

هرگز بر او نیابد، بد روی مرگ، دست.

                                                ـ نیما یوشیج ـ

فکر میکنم دسته‌ی چهارم تقسیم بندی آدمهای دکتر شریعتی به همین فرد اشاره داره:

" آدمهايي که وقتی غايب‌اند  بيشتر ”هستند“  تا وقتي كه حاضرند!
به به؛ چه آدمهاي بزرگ و خوبي! انسان هاي خيلي بالاتر از ”متوسط“. چقدر اينها غنيمت‌اند. چقدر زندگي به بودن اين جور آدمها نيازمند است؛ يك نياز حياتي! چه مي‌گويم؟ اينها معني زندگي‌اند، روح بودن مايند، با اين آدمهاست كه ما هميشه در گفتگوئيم، هميشه با اينهاست كه حرفهاي خوبمان را مي‌زنيم، حتي حرفهايي را كه دوست نداريم بشنوند، به همينهاست كه هميشه نامه‌يي مي‌نويسيم كه هيچگاه نمي‌فرستيم.

يك بار ديگر مي‌گويم كيف كنيد: آدمهايي که وقتی غايب‌اند  بيشتر ”هستند“  تا وقتي كه حاضرند!"

پینوشت: قصد داشتم که یه مقدار این خاطره‌ی دردناک رو مرور کنم. اما اعتقاد دارم خاطرات با نوشتن ثبت میشن. پس ترجیح میدم این خاطره‌ی غم انگیزم توی وبلاگم ثبت نشه و توی دفترچه خاطرات شخصیم باقی بمونه... ترجیح میدم به جای اینکه یه پستی بنویسم که هر دفعه با خوندش غصّم بگیره، یه جور بنویسم که بتونم با خودم بخونمش... پس مینویسمش توی ادامه ی مطلب با یه رمزی که اگه یکم به وبم دقت کنید متوجه میشید... البته رمزش دلیل خاصی نداره... واسه خودمه یه جورایی... اگه هم رمزو کشف نکردین ازم بپرسین... شاید گفتم!

یاد بعضی نفرات
روشنم میدارد...
قوتم میبخشد
ره می اندازد
 اجاق کهن سرد سرایم را
گرم می آید از گرمی عالی دمشان.
نام بعضی نفرات
رزق روحم شده است.
وقت هر دلتنگی
سویشان دارم دست
جرئتم می بخشد، روشنم می دارد.                                                           نیما یوشیج

پینوشت۱: این پست واسه دل خودمه ولی واقعاً قصد آپ کردن نداشتم... شاید بشه گفت بازم واسه حرفای هنگامه‌ی عزیز بود! البته وبلاگ عزیزم بهت بر نخوره ها! دوشنبه بازم میام پیشت. میخوام راجع به یاد بعضی نفرات بنویسم! این دفعه از ته ترین نقطه‌ی این دلِ تنگم...

 سلام!
نوروز، بهار، عید و سال نو! همه ما با این ها کم و بیش آشنایی داریم. همه ما امروز پای سفره های ۷سین می نشینیم و برای هم دعا می کنیم! درست رأس ساعت ۱۵و۱۳ دقیقه و ۳۹ ثانیه، می شنویم:

                           آغاز سال ۱۳۸۸ هجری شمسی

پس هم دیگه رو از دعای هم بهره مند کنیم و برای هم  آرزوی خیر و سلامتی بکنیم و تا سال دیگه منتظر شنیدن"آغاز سال ۱۳۸۹ هجری شمسی" بمونیم!

امسال میخوام حسابی حواسمو جمع کنم که همه دعاهامو بکنم! پارسال رو که موقع دعا توی کیش بودیم و وسط دعاهام سال تحویل شد و ماتم برد!امسال تو خونمونیم و میخوام کلی دعا کنم واسه هممون و امیدوارم شما هم منو دعا کنید.

                                             بهار ۸۸ مبارک! 

باد ترانه اي مي خواند           

روياهايش را       

آسمان پر ستاره ناديده مي گيرد

و هر دانه برفي  

به اشكي نريخته مي ماند           

سكوت      

 سرشار از سخنان ناگفته است           

از حركات ناكرده       

اعتراف به عشق هاي نهان          

 و شگفتي هاي بر زبان نيامده    

در اين سكوت           

حقيقت ما نهفته است           

حقيقت تو         

 و من !... 

ممنون از شیمای عزیز بابت این شعر.

پینوشت:من هنوز تو سکوتم!

پروفسور مقابل کلاس فلسفه خود ایستاد و چند شیء رو روی میز گذاشت. وقتی کلاس شروع شد، بدون هیچ کلمه‌ای، یک شیشه بسیار بزرگ سس مایونز رو برداشت و شروع به پر کردن آن با چند توپ گلف کرد.

بعد از شاگردان خود پرسید که آیا این ظرف پر است؟ و همه موافقت کردند. سپس پروفسور ظرفی از سنگریزه برداشت و آنها رو به داخل شیشه ریخت و شیشه رو به آرامی تکان داد. سنگریزه ها در بین مناطق باز بین توپهای گلف قرار گرفتند؛ و سپس دوباره از دانشجویان پرسید که آیا ظرف پر است؟ و باز همگی موافقت کردند.

بعد دوباره پروفسور ظرفی از ماسه را برداشت و داخل شیشه ریخت؛ و خوب البته، ماسه ها همه جاهای خالی رو پر کردند. او یکبار دیگر پرسید که آیا ظرف پر است و دانشجویان یکصدا گفتند: 'بله'. بعد پروفسور دو فنجان پر از قهوه از زیر میز برداشت و روی همه محتویات داخل شیشه خالی کرد. 'در حقیقت دارم جاهای خالی بین ماسه ها رو پر می کنم!' همه دانشجویان خندیدند. در حالی که صدای خنده فرو می نشست، پروفسور گفت: ' حالا من می خوام که متوجه این مطلب بشین که:  

"این شیشه نمایی از زندگی شماست، توپهای گلف مهمترین چیزها در زندگی شما هستند: خدا، خانواده تان، فرزندانتان، سلامتیتان، دوستانتان و مهمترین علایقتان- چیزهایی که اگر همه چیزهای دیگر از بین بروند ولی اینها بمانند، باز زندگیتان پای برجا خواهد بود. سنگریزه ها سایر چیزهای قابل اهمیت هستند مثل کارتان، خانه تان و ماشنتان. ماسه ها هم سایر چیزها هستند- مسایل خیلی ساده.' "

پروفسور ادامه داد: 'اگر اول ماسه ها رو در ظرف قرار بدید، دیگر جایی برای سنگریزه ها و توپهای گلف باقی نمی مونه، درست عین زندگیتان. اگر شما همه زمان و انرژیتان رو روی چیزهای ساده و پیش پاافتاده صرف کنین، دیگر جایی و زمانی برای مسایلی که برایتان اهمیت داره باقی نمی مونه. به چیزهایی که برای شاد بودنتان اهمیت داره توجه زیادی کنین، با فرزندانتان بازی کنین، زمانی رو برای چک آپ پزشکی بذارین. با دوستان و اطرافیانتان به بیرون بروید و با اونها خوش بگذرونین. همیشه زمان برای تمیز کردن خانه و تعمیر خرابیها هست. همیشه در دسترس باشین. اول مواظب توپهای گلف باشین، چیزهایی که واقعاً برایتان اهمیت دارند، موارد دارای اهمیت رو مشخص کنین. بقیه چیزها همون ماسه ها هستند.'

یکی از دانشجویان دستش را بلند کرد و پرسید: 'پس دو فنجان قهوه چه معنی داشتند؟' پروفسور لبخند زد و گفت: ' خوشحالم که پرسیدی. این فقط برای این بود که به شما نشون بدم که مهم نیست که زندگیتان چقدر شلوغ و پرمشغله ست،

همیشه در اون جایی برای دو فنجان قهوه، برای صرف با یک دوست هست.

سلام چون پست قبلی مورد توجه قرار گرفت این دفعه با یه داستان جالب اومدم!!

مرد بيکاري براي سِمَتِ آبدارچي در مايکروسافت تقاضا داد. رئيس هيئت مديره با اومصاحبه‌ کرد و -به عنوان نمونه کار تميز کردن زمين‌ش رو  ديد و گفت: شما استخدام شدين، آدرس ايميل‌تون رو بدين تا فرم‌هاي مربوطه رو واسه‌تون بفرستم تا پر کنين و همين‌طور تاريخي که بايد کار رو شروع کنين!

مرد جواب داد: اما من کامپيوتر ندارم، ايميل هم ندارم!

رئيس هيئت مديره گفت: متأسفم. اگه ايميل ندارين، يعني شما وجود خارجي ندارين. و کسي که وجود خارجي نداره، شغل هم نمي‌تونه داشته باشه!

مرد در کمال نوميدي اونجا رو ترک کرد. نمي‌دونست با تنها 10 دلاري که در جیبش داشت چی کار کنه. تصميم گرفت به سوپرمارکتي بره و يک صندوق 10 کيلويي گوجه‌فرنگي بخره. يعد خونه به خونه گشت و گوجه‌فرنگي‌ها رو فروخت. در کمتر از دو ساعت، تونست سرمايه اش رو دو برابر کنه. اين عمل رو سه بار تکرار کرد و با 60 دلار به خونه برگشت. مرد فهميد مي‌تونه به اين طريق زندگیش رو بگذرونه، و شروع کرد به اين که هر روز زودتر بره و ديرتر برگرده خونه. در نتيجه پولش هر روز دو يا سه برابر مي‌شد. اويک گاري خريد، بعد يک کاميون، و به زودي ناوگان خودش رو در خط ترانزيت پخش محصولات  دید!

  پنج سال  بعد ، مرد متوجه شد که ديگه يکي از بزرگترين خرده ‌فروشان امريکاست. بنابراین شروع کرد تا براي آينده‌ي خانواده‌ اش برنامه‌ریزي کند. تصميم گرفت بيمه‌ي عمر بگيره. به يه نمايندگي بيمه زنگ زد و سرويسي رو انتخاب کرد. وقتي صحبت‌شون به نتيجه رسيد، نماينده‌ي بيمه از آدرس ايميل مرد پرسيد. مرد جواب داد: من ايميل ندارم!

نماينده‌ي بيمه با کنجکاوي پرسيد: «شما ايميل ندارين، ولي با اين حال تونستين يک امپراتوري در شغل خودتون به وجود بيارين؟ مي‌تونين فکر کنين به کجاها مي‌رسيدين اگه يه ايميل هم داشتين؟»

 مرد براي مدتي فکر کرد و گفت :آره! احتمالاً مي‌شدم يه آبدارچي در شرکت مايکروسافت!

سلام با يک مطلب جالب اومدم!!

فقط تصور كنيد كه بتوانيم سن زمين را كه غير قابل تصور است، فشرده كنيم و هر صد ميليون سال آن را يك سال در نظر بگيريم! در اينصورت كره زمين مانند فردی 46 ساله خواهد بود.!
هيچ اطلاعي در مورد هفت سال اول اين فرد وجود ندارد و در باره‌ي سال‌هاي مياني زندگي او نيز اطلاعات كم و بيش پراكنده‌اي داريم! اما اين را مي‌دانيم كه در سن 42 سالگي، گياهان و جنگل‌ها پديدار شده و شروع به رشد و نمو كرده‌اند.

اثري از دايناسورها و خزندگان عظيم الجثه تا همين يكسال پيش نبود! يعني زمين آن‌ها را در سن 45 سالگي به چشم خود ديد و تقريبا 8 ماه پيش پستانداران را به دنيا آورد.

در اوايل هفته‌ي پيش ميمون‌هاي آدم‌نما به آدم‌هاي ميمون‌نما تبديل شدند! و آخر هفته گذشته دوران يخ سراسر زمين را فرا گرفت.

انسان جديد فقط حدود 4 ساعت روي زمين بوده و طي همين يك ساعت گذشته كشاورزي را كشف كرده است !!!

بيش از يك دقيقه از عمر انقلاب صنعتي نمي‌گذرد و...

حال ببينيد انسان در اين يك دقيقه چه بلائي بر سر اين بيچاره‌ي 46 ساله آورده است‌!!!
او طي 40 دقيقه‌ي بيولوژيكي، از اين بهشت يك آشغالداني كامل ساخته است.

او خودش را به نسبت‌هاي سرسام‌آوري زياد كرده، و نسل 500 خانواده از جانداران را منقرض كرده است!

سوخت‌هاي اين سياره را مال خود كرده و همه را به يغما برده است!

و الان مثل كودكي معصوم و بي تقصير! ايستاده و به اين حمله‌ي برق آسا نگاه مي‌كند!!!!!!

(اين مطلب توسط ايميل به دست من رسيده است)

  باز کن پنجره ها را، که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد،
و بهار،
روی هر شاخه، کنار هر برگ،
شمع روشن کرده است.

همه ی چلچله ها برگشتند،
و طراوت را فریاد زدند.
کوچه یکپارچه آواز شده است،
و درخت گیلاس،
هدیه ی جشن اقاقی ها را،
گل به دامن کرده است.

باز کن پنجره ها را ای دوست!
هیچ یادت هست،
که زمین را عطشی وحشی سوخت؟
برگ ها پژمردند؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد؟

هیچ یادت هست،
توی تاریکی شب های بلند،
سیلی سرما با خاک چه کرد؟
با سر و سینه ی گل های سپید،
نیمه شب، باد غضبناک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟

حالیا معجزه ی باران را باور کن!
و سخاوت را در چشم چمن زار ببین!
و محبت را در روح نسیم،
که در این کوچه ی تنگ،
با همین دست تهی،
روز میلاد اقاقی ها
جشن می گیرد.

خاک، جان یافته است.
تو چرا سنگ شدی؟
تو چرا این همه دلتنگ شدی؟
باز کن پنجره ها را...
و بهاران را باور کن!

در ضمن امسال سال موشه!

متن زير را خيلي دوست دارم و مدت ها بود كه مي خواستم بنويسمش حالايهو يادم افتاد واسه همين تا يادم نرفته مي نويسم:

دستهام بوي گل مي داد و منو به خاطر اينكه گلي را از شاخه چيدم مجازات كردند،

ولي

هيچ كس فكر نمي كرد كه شايد من گلي را كاشته باشم.

درضمن توصيه مي كنم آپ قبلي را هم بخونين.

آپ بعدي:

روز سال نو!

  RSS